VAN SLAG

“Hedde gé dè nou ok?” vroeg ons vrouw vandemèrge, dè ge nie mer wit wèlken dag dè’t is?
Ik mènde nèt zó zeker dè’t mòndag waar…
Ja, dè kùmt mi die Kèrstdaag, daor rakte van ùit oewen doen; ik denk dè alleman dè wèl “n bietje hi. Ik trok ons klok op. Dè doe ‘k alle weeke èn mee dèk dè nou din, docht ik: “
‘dè’s ok al wir de leste keer dees jaor…’
Ons vrouw zaag men bezig èn zin: ‘loope duu ze wèl, mar ze is alt van slag.’
‘Dan hurt ze hier krèk thuis,’ bromde-n ik trug.
Ik moet irlek bekenne dèk m’n èige de lest daag drèijerig vuul, mar dè kùmt natuurlek ok dur al dè kèrstgrèij. We ware bé Tiene èn daor zate we òn de zult èn de balkembreij, toen bé-j-ons Marietje òn te kèrstbrood mi spijs d’rin. Saoves nor de naachtmis èn kommend ùit de kerk ha de ons ’t worstebrood mee wèrm èn wè doede dan?
Ja dan doede ok wir mee. Gin klote wèrd,nor bed mi ne volle maag èn dan mar gòn ligge drèije.
In gin tèije zó slècht geslaope. Ik ha ok al gegreenze dè d’r ’s reekening gehaauwe moes worre mi al dè eetgreij: ik moet ummers toch al pille vatte tege de cholesterol.
Mar de ons ah d’r antwoord rap klaor: ‘ge hoeft niks te vatte!’ Al wè ge it, doede oew èigen òn.”
Van dieje kant he’k noit gin kompassie te verwaachte.
Zó’k nog vergeete te vertelle wè d’r b’ons in de kerk gebeurd waar. Wè han unne witheer van t abdeij die de mis kwaamp doen. Hij waar op de fiets èn kwaamp krèk òn, toen ons vrouw, èn ikke te voewt de kerk in wón te doen.
Duu diejen aauwe Norbertijn toch op de fiets ’t bordes op! ’t Skwaauw wènnig of hij waar al de trappen afgetùimeld vur-t-ie òn de mis begonne waar. Hij kos z’n èige gelukkig nog nèt vaasthaauwe òn de stang vur invalides.
Ons gemengd koor ston aachter d’n altaar èn wij zate te waachten op ’t begien. De kèrststal ston wir skón opgesteld links bé ‘t Mariakapèlleke. Ze ware d’r allemòl wir rillek gif durgekomme: d’n engel, de hèrders, de schupkes, d’n os èn d’n ezel èn Maria èn Josef èn de knikengel.
Ik moes ‘r òn denke dè wij ès klèin jong thuis de kerststal op mooge zetten op d’n dreswaar. Die bildjes han elk jaor meer geleeje. D’r moes alted wir lijm èn vèrf bé gehòld worre…
De mis begos èn gelukkig din ons koor nie zó moeilek ès aander jorre èn zong gewoon de aauw bekende kèrstliedjes van vruuger. Die heuren wij toch nog alted gèire. ’t Koor din z’n best èn de paoter ok.
En toen kwaamp de kerkmister veurleeze vur wie de misse bestemd waare. Hij ha unnen hille ris name van minse die krèk dood ware of vur wie ’t jòrregetéd waar. Wij hurde-n- ‘m gelaote òn. En toen innins zin ie dèt ok mis war vur Janske Pas! Ik stótte ons Bèt òn. Ze knikte èn siste: ‘de gaaperd; Janske sti èiges aachter hum te zinge! Ik keek èn zaag dè Janske laachde.
De mis duurde lang nie zó lang ès vruger èn wij stonne zoo buite. Daor kwaamp ons vrouw nog ’s trug op d’n blunder van de kerkmister. ‘Dè’s nie d’n uurste keer bé Janskes, ok nog niet. D’r hi ok al ’s in ’t krentje gestaon dè ze dood waar….’ Daor wies ik niks af. We stonne buiten op ’t kerkplein toen Mientje van de koster op ons af kwaamp èn zalige Kèrsemis wenste. ’t Veurval mi Jankse wier nog ’s opgeraokeld. ‘Ja, ze zen allemaol vort ’n bietje van slag zee Mientje.
De kerkmister hi opgeschreven wie de mis opgegeeve hi in plaots van vur wie de mis is.’
We buurtte nog efkes bè en toen zin Mientje: ‘è’k oe nie mer zie, alvast ’n zalig uiteinde èn ’n goei begin’
‘Van ’t zèlfde, zin de ons’